‘De gegijzelden’ aan rechterzijde in de Nederlandse politiek, of hoe kan de rode lijn concreet worden gemaakt ?

Nederland heeft van oudsher een sterke band met Israël.

Ons land werd getroffen door de olieboycot, die de Arabische landen instelden ten gevolge van de Yom Kippoer oorlog van 1973. Verder gold die boycot alleen de VS en een aantal andere Westerse landen.

Nú wordt de houding van de Nederlandse regering versus Israël als zeer terughoudend gezien.

Je zou je kunnen voorstellen dat Nederland die speciale band nu benut.

Centrum-rechts houdt dat tegen.

Ik weet zeker dat de mensen in Israël nauwgezet volgen wat er gebeurt in de Nederlandse politiek en samenleving.

Ik heb het gevoel dat onze houding tov Israël nog steeds door schuld wordt bepaald.

Vanuit Nederland zijn procentueel het hoogste aantal joden tijdens de Tweede Wereldoorlog
afgevoerd en vermoord, van Europa. Dit had oa te maken met de meewerkende houding van de Joodse Raad.

We zijn inmiddels 80 jaar verder. Drie generaties.

Een vooraanstaande overlevende van de Holocaust, zoals de danseres voor Jozef Mengele Edith Eger, predikt vergeving voor hun daders, nadat zij verantwoordelijkheid voor hun gruweldaden namen.

Een andere overlevende, Primo Levi, schreef het bekende boek ‘Nie wieder’. 

Ruim 60:000 Palestijnen zijn inmiddels in Gaza gedood.

Is het niet een soort van ‘egoïsme’ om na die tijd aan te blijven houden aan ‘schuld’, een manier om niet de werkelijkheid zoals die nu is, onder ogen te komen ? Cq verantwoordelijkheid nemen.

De associatie overeenkomst tussen Israël en de Europese Unie

Handel

De EU is de grootste handelspartner van Israël. Daarnaast is de EU de grootste investeerder in Israël. Sterker nog: Nederland is de grootste investeerder in Israël, geen enkel land investeert meer in Israël.

Cotonou overeenkomst

De EU en een kleine 80 landen (meeste ontwikkelingslanden) hebben als opvolger van het Verdrag van Lomé de overeenkomst van Cotonou getekend. Vanaf medio 2023 geldt het verdrag van Samoa [1].

Israël is hierbij ook aangesloten.

Op 15 juli kwam de Europese raad van Ministers (Buitenlandse Zaken) bijeen. Verder als ferme bewoordingen over Israël kwam men niet, geen boycot of afschaffing van handelsvoordelen. Ondanks een zéér kritisch rapport van de EU-buitenlandchef Kallas

Op 17 september legde de Europese Commissie een voorstel op tafel waarin handelsvoordelen die Israël geniet op basis van de overeenkomst  worden opgeschort. Daarover moet de Raad binnenkort stemmen [2].

‘Mensenrechten, democratie en rechtsstaat’ wordt als éérste prioriteit genoemd (artikel 9).
Naast economische samenwerking.

Er is een procedure indien één van de partijen deze beginselen niet naleeft. Het wordt de overlegprocedure genoemd (art. 96). Dat duurt 30 dagen.

Dringende gevallen

In bijzondere dringende gevallen die een onmiddellijke reactie vereisen kan hiervan worden afgeweken.

Onder paragraaf b) wordt dit uitgelegd: Het begrip „bijzonder dringende gevallen” heeft betrekking op uitzonderlijke gevallen van bijzonder ernstige en flagrante schending van één van de essentiële onderdelen bedoeld in artikel 9, lid 2, die een onmiddellijke reactie vereisen.

De Partij die gebruikmaakt van de procedure voor bijzonder dringende gevallen stelt de andere Partij en de Raad van Ministers afzonderlijk daarvan in kennis, behalve wanneer haar de tijd ontbreekt om dit te doen.

c) De in dit artikel bedoelde „passende maatregelen” worden genomen in overeenstemming met het internationaal recht en staan in verhouding tot de schending. Bij de keuze van deze maatregelen dient voorrang te worden gegeven aan die maatregelen die de werking van de Overeenkomst het minst verstoren.

Er is overeengekomen dat slechts in laatste instantie tot opschorting zal worden overgegaan.

Nederland zou op zeer korte termijn een procedure kunnen starten bij de Europese Raad van Ministers, aangezien hier sprake is van bijzonder ernstige en flagrante schending van het onderdeel mensenrechten -genocide-.   

Even terug

Het is bijna 7 oktober. Twee jaar terug.

Tot dan had niemand het over het Palestijnse vraagstuk of Gaza. Netanyahu probeerde de verstoorde relaties met bv Saoedi-Arabië te herstellen.

Gaza was en is een soort getto. Niemand kan erin of uit, zonder toestemming van de Israëlische autoriteiten. Er heerste ook toen al honger en schaarste, elementaire goederen werd het gebied ontzegd. Gazanen konden niet reizen. Totaal geïsoleerd.

Op nog geen 2 km afstand van het getto was een rave-party. Israëli’s genoten van hun vrijheid, dansten en aten en dronken.

Je kon de muren van het getto in de verte zien. Een schizofrene situatie.

Toen kwam de aanval van Hamas.

De joodse filosofe Hannah Arendt (zelf had ze een hekel aan de typering) had het er bijv. over dat de grens tussen ‘dader’ en ‘slachtoffer’ zeer eng is.

Het getto Gaza doet denken aan het getto van Warschau.

De Palestijnen worden ontmenselijkt. Weinig mensen in Israël hebben het over het lot van hen, alleen dat van de gijzelaars.

Je zou kunnen zeggen dat de Israëli’s van ‘slachtoffer’ ‘dader’ zijn geworden.

Natúúrlijk is het lot van de gijzelaars ook verschrikkelijk.

Nú praat de héle wereld erover.

En Israël raakt steeds meer geïsoleerd. Sportief, cultureel, wetenschappelijk.

Bijna alle ontwikkelingslanden zijn vóór Palestina. Zélf hebben ze zich ontworsteld aan hun koloniale status, na WO II.
En nu zien ze een ander land, waar de oorspronkelijke bewoners worden onderdrukt.

Ook in het Westen is het aan het schuiven.

Je zou kunnen zeggen dat het het laatste koloniale project is.

Waar mi maar één oplossing voor is, een twee-staten oplossing die recht doet aan beide volkeren die zo hebben geleden.

Het Trump-plan is geen goed plan, omdat het geen recht doet aan het volk waar het over gaat, het Palestijnse.


[1] https://www.consilium.europa.eu/nl/policies/cotonou-agreement/

[2] https://nos.nl/collectie/13959/artikel/2582869-europese-unie-wil-sancties-tegen-israel-vanwege-gaza-oorlog

Plaats een reactie