Het verloop van de parlementsverkiezingen in NL van 29 oktober bracht een nederlaag voor GroenLinks-PvdA en Frans Timmermans trad onmiddellijk terug als leider van de PvdA.
Ik moest ook meteen denken aan de gang van zaken rond de kandidaatsstelling van Joe Biden en het daarop volgende resultaat, de verkiezing van Trump voor een tweede termijn.
Níets is zeker. En verkiezingen al hélemaal niet, daar kunnen opiniepeilingen noch praatprogramma’s wat aan veranderen.
De keuze voor een sterke en overtuigende kandidaat kan dan wellicht ook een onzekere zijn.
75 % van de kiezers is moe van het gedoe van de afloop van Rutte 3, Rutte 4 met het briefje en het laatste kabinet. En wenst een stabiele regering. Een einde aan de stagnatie.
20 juni 2025 werd Timmermans door de leden digitaal tot kandidaat benoemd.
Die kennen we. Hij heeft de fusie tussen GroenLinks en PvdA die niet onomstreden was, tot een goed einde gebracht. Châpeau.
Veel mensen zijn het misschien vergeten. In de aanloop naar de Europese verkiezingen van juni 2019 werd Frans als ‘Hans Brusselmans’ neergezet -de vleesgeworden Europese elite-, maar dit alles leidde tot het tegenovergestelde effect. Hij kreeg véél voorkeurstemmen en de PvdA werd bij die verkiezingen de grootste. En de SP die deze campagne op de man hadden bedacht, werd gereduceerd. De voorzitter stapte op.
Hij is een goede bestuurder en bracht in Brussel de ‘Green Deal’ tot stand. Waarmee de EU het voortouw nam in de wereld.
Maar hij wordt ook als ijdel en een ‘betweter’ gezien. Hij ligt niet goed bij rechts en een stuk van het midden in Nederland.
Yesilgöz zet GroenLinks-PvdA graag neer als een extremistische anti-fa beweging waarmee niet te regeren valt.
Rob Jetten van D’66 is goed in het gat gesprongen, door thema’s van het Nederlandse ‘midden’- de Nederlandse identiteit- op te pakken en Wilders hard van repliek te dienen.
Dit sprak veel zwevende kiezers aan.
GroenLinks/PvdA zakte 5 zetels van 25 naar 20.
D’66 ging van 9 naar 26, bijna een verdriedubbeling.
Marjolein Moorman had mij een goede kandidate geleken.
En bóvendien ligt zij beter bij mogelijke coalitiepartners die zich nu tegen GroenLinks-PvdA verzetten.
De keuze voor een leiderspositie in de interne verkiezingen van de partij, liet zij aan haar voorbijgaan.
Ze vond dat ‘ze daar te weinig ervaring voor had’.
Ze wil in het parlement aan het werk.
GroenLinks-PvdA betaalt een hoge prijs. Níet de grootste partij, en al helemaal niet de premier.
‘Te vroeg’ is beter dan ‘te laat’.
De te late leiderswissel in de VS.
De presidentsverkiezingen in de VS waren op 5 november 2024.
Voor velen was het een verrassing dat Trump deze voor de 2e keer won.
Zijn percentages waren echter nauw. Trump won met 49,9 % van de stemmen, tegen 48,4 % voor
Kamala Harris.
Analytici zijn er echter van overtuigd dat de late leiderswissel in de VS bij de Democraten een grote rol heeft gespeeld.
Joe Biden werd heel lang de hand boven het hoofd gehouden. Ondanks versprekingen, en black-outs tijdens debatten met zijn opponent die het vermoeden deed rijzen dat Biden aan dementie leidde.
Die waren zó pijnlijk dat Trump het gewoon liet, en niet zoals we van hem gewend zijn, er met gestrekt been in ging.
Pas na aandringen van vele Democratische prominenten trok hij zich op 21 juli terug als kandidaat.
Ten faveure van Kamala Harris, zijn vice-president.
Op 23 augustus werd op het Democratische partijcongres de nominatie van haar aanvaard.
Toen restten de Democraten nog twee maanden om de strijd met de Republikeinse kandidaat Trump te winnen.
Te laat.
Waren er geen betere kandidaten, zoals de rijzende ster AOC ? Alexandria Ocasio Cortez, lid van het Huis van Afgevaardigden. Een migrantendochter afkomstig uit Porto-Rico. Ze verdiende de kost als barkeepster toen haar vader vroeg overleed. Ze werd opbouwwerker en spreekt de taal ‘van de gewone mensen’. Ze ging studeren. En werd actief in de politiek. In 2018 won ze de voorverkiezingen verrassend van een gevestigde en machtige kandidaat Crowley.
De New York Times noemde Crowleys nederlaag “een schokkend verlies in de voorverkiezing, het meest veelbetekenende verlies voor een Democratisch zittend volksvertegenwoordiger in een decennium, en een die zal doorklinken in de partij en in het land”[1].
Een fragment uit een speech van haar: Het gaat erom het electoraat uit te breiden door te praten met degenen die zich teleurgesteld voelen, ontmoedigd en cynisch over de politiek en juist hen te laten weten dat we voor hen vechten [2]
Markant is dat ze afkomstig is uit Midden-Amerika, een regio waar Trump nu een ‘oorlog’ tegen voert.
Of de Californische gouverneur Newson, die zich nu tijdens Trump II sterk verzet tegen de plannen van Trump.
Of de zonet gekozen burgemeester van New York Zohran Mamdani ?
De te late leiderswissel bij de Democraten heeft tot catastrofale gevolgen geleid.
Voor de VS, zijn vrienden en de rest van de wereld.
Trump een tweede termijn.
Na een tijdje dat de Democraten totaal in verwarring waren, is het nu tijd om zich te herpakken.
Volgend jaar zijn er mid-terms verkiezingen in de VS, waarbij álle zetels van het Huis van Afgevaardigden en 1/3 van de Senaat (100 zetels) opnieuw verkozen worden.
De verwachting is dat de Democraten fors zullen winnen.
De economie draait niet goed, en staten die erg onder de invoerrechten die de VS invoerde, te lijden hebben, zouden weleens aan de Democraten kunnen toevallen.
Maar het is niet te voorzien wat dit aan de macht zal veranderen. Hooguit komt er een meerderheid aan Democraten in het Huis van Afgevaardigden.
[1] https://www.nytimes.com/2018/06/26/nyregion/joseph-crowley-ocasio-cortez-democratic-primary.html.
[2] https://www.democracynow.org/live/watch_alexandria_ocasio_cortez_ada_colau.
EU - access 